ستارگان آسماني

آن دل که با خود داشتم با دلستانم مي رود

من مانده ام مهجور از او ،ديوانه و رنجور از او

گويي که تيغي دور از او بر استخوانم مي رود

او مي رود دامن کشان من رنج تنهايي کشان

ديگر نپرس از من نشان کز جان نشانم مي رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم مي رود

بر گشت يار سرکشم بگذاشت عيش ناخوشم

چون مجمري پر آتشم کز سر دخانم مي رود....